Uszkodzenia
więzadła pobocznego piszczelowego MCL
Więzadło
poboczne piszczelowe (MCL)
jest najczęściej uszkadzaną strukturą w obrębie kompleksu więzadłowego
stawu
kolanowego. Duży
wskaźnik urazowości
wynika między innymi ze wzrostu popularności dynamicznych
sportów, w trakcie
których działają na kolano oddziałują duże siły koślawiące.
Uszkodzenia MCL
najczęściej spotykamy u narciarzy a także piłkarzy. W przeciwieństwie
do innych
więzadeł stawu kolanowego, MCL posiada dużą zdolność do regeneracji. W
przypadku izolowanych uszkodzeń MCL najczęściej nie ma konieczności
przeprowadzenia zabiegu operacyjnego. Kilkumiesięczne leczenie
zachowawcze
pozwala na powrót do aktywności sprzed urazu.
Anatomia
W
przyśrodkowym obszarze kolana znajduje się wiele struktur blisko ze
sobą
związanych. Są to między innymi: torebka stawowa, mięśnie i ich
ścięgna,
łąkotka przyśrodkową. W wyniku takiego ich nagromadzenia przy urazie
najczęściej dochodzi do współuszkodzeń kilku
elementów. Struktury położone po
przyśrodkowej stronie chronią kolano przed siłami koślawiącymi.
Dzielimy je na
tzw. stabilizatory statyczne i dynamiczne. Rolę statycznego
stabilizatora pełni
MCL, do dynamicznych
zaliczamy mięśnie czworogłowy,
półbłoniasty, krawiecki, smukły, półścięgnisty.
MCL
jest więzadłem o trójkątnym kształcie składającym się z
włókien warstwy
powierzchownej oraz głębokiej. Powierzchowna część MCL biegnie od
kłykcia
przyśrodkowego kości udowej, podąża w stronę piszczeli i przyczepia się
4-5 cm
dystalnie od szpary stawowej. Część przednia warstwy powierzchownej
jest
napięta i kontroluje ruch kolana zarówno podczas zgięcia jak
i wyprostu. Część
tylna, bardziej skośna kontroluje kolano tylko podczas wyprostu. Część
głęboka
MCL leży bezpośrednio pod częścią powierzchowną i wplata się w torebkę
stawu
kolanowego.
|
Loading
Flash movie...
|