This is the company logo Skip to Navigation |  Skip to Content

Loading Flash movie...

Objawy i konsekwencja uszkodzenia

Do ostrego urazu łąkotki najczęściej dochodzi u ludzi młodych podczas aktywności sportowej. Mechanizm uszkodzenia polega na wykonywaniu ruchów zgięcia lub wyprostu kolana połączonych z rotacją.

Łąkotka przyśrodkowa jest mniej ruchoma i mocniej przytwierdzona do kości, dlatego częściej ulega urazom. Ze względu na ich związek z funkcją stawu kolanowego często podczas incydentu, uszkodzeniu ulegają również inne struktury. Przykładem jest tzw. triada O'Donoghue, gdzie występuje uszkodzenie więzadła pobocznego przyśrodkowego (MCL), więzadła krzyżowego przedniego (ACL) i łąkotki przyśrodkowej. Jednoczesne uszkodzenie łąkotki przyśrodkowej oraz więzadła krzyżowego przedniego znacząco zwiększa niestabilność stawu w płaszczyźnie przednio-tylnej.

Moment uszkodzenia łąkotki pacjenci opisują jako charakterystyczny trzask w kolanie często połączony „blokiem w stawie”, który polega na niemożności wyprostu i maksymalnego zgięcia kolana. Każdorazowo należy także wykluczyć inne przyczyny bloku tj. np. ciało wolne chrzęstne. Nie zawsze do uszkodzenia łąkotki dochodzi podczas urazu, może ona ulec degeneracji także poprzez sumowanie się przeciążeń.

Uszkodzona łąkotka doprowadza do niewydolności stawu kolanowego, powoduje uszkodzenia chrząstki, zaburza czynność wydzielniczą błony maziowej, a także upośledza funkcje mięśni. Najczęściej doprowadza to do przewlekłego bólu, który może być odczuwany na przebiegu szpary stawowej po bocznej lub przyśrodkowej stronie kolana. Ból pojawia się najczęściej podczas wykonywania aktywności fizycznej a także podczas niektórych codziennych czynności np. kucania. Dodatkowo może dochodzić do częstych zablokowań stawu, nawracających obrzęków i wysięków a także do poczucia „uciekania” stawu podczas ruchu.