This is the company logo Skip to Navigation |  Skip to Content

Loading Flash movie...

Uszkodzenia chrząstki w stawie kolanowym

        

    W naszym organizmie wyróżniamy 3 rodzaje chrząstki: szklistą, włóknistą i sprężystą. Powierzchnie stawowe pokrywa chrząstka szklista, która umożliwia poślizg kości względem siebie. Co więcej, pełni ona funkcję ochronną dla kości, a także absorbuje wstrząsy. Chrząstka szklista posiada dużą sprężystość oraz wytrzymałość, co pozwala na jej odkształcanie się pod wpływem obciążeń. W zależności od stawu grubość chrząstki wynosi od 0,2 do 0,5mm. Ze względu na brak unaczynienia, chrząstka stawowa posiada znikomą możliwość odbudowy. Substancje odżywcze przedostają się do chrząstki tylko przez płyn stawowy, co stwarza gorsze warunki do naprawy.


Rodzaje uszkodzeń


    Degeneracja chrząstki stawowej stawu kolanowego to problem szeroko obecny głównie w populacji ludzi po 40 roku życia. U osób młodszych dwudziesto, trzydziestoletnich do uszkodzeń chrząstki najczęściej dochodzi na drodze urazu lub sumowania się obciążeń. Urazowe uszkodzenia chrząstki szczególnie często spotyka się w sportach, gdzie istnieją bezpośrednie uderzenia w okolice stawu kolanowego: sporty walki, gry zespołowe tj. piłka nożna, koszykówka czy hokej.


    Badania pokazują, że do izolowanych uszkodzeń chrząstki dochodzi stosunkowo rzadko. Najczęściej towarzyszą im inne urazy tj. zerwanie więzadła krzyżowego przedniego (ACL), uszkodzenie łąkotek, a także zwichnięcie rzepki.


    Istnieje wiele klasyfikacji stopnia uszkodzenia chrząstki. Jedną z nich jest skala 4-stopniowa ICRS, która określa głębokość uszkodzenia. Istotne wydaje się tu określenie, czy sięga ono do warstwy podchrzęstnej. Urazy zewnętrznej części chrząstki mają małe możliwości naprawcze. Chondrocyty mogą co prawda produkować substancję zastępczą, niemniej jednak różni się ona od pierwotnej chrząstki i nie spełnia do końca swych zadań. W przypadku uszkodzeń sięgających do warstwy podchrzęstnej dochodzi do lokalnego krwawienia stwarzającego lepsze warunki gojenia, choć należy pamiętać, że nowo powstała tkanka włóknisto-chrzęstna również nie jest tak wytrzymała jak tkanka pierwotna.


    Uszkodzenia urazowe chrząstki mogą predysponować do występowania późniejszych zmian zwyrodnieniowych. Właściwa i wczesna diagnoza, a także odpowiednie leczenie może znacząco zmniejszyć ryzyko wystąpienia tych zmian. Objawy uszkodzenia często nie są specyficzne i powinny zostać poparte badaniami dodatkowymi tj. rezonans magnetyczny, czy RTG (w przypadku uszkodzeń warstwy podchrzęstnej). Przy czym najlepszą metodą diagnostyczną przy tym typie urazów jest artroskopia, w której lekarz jest w stanie bezpośrednio obejrzeć i ocenić uszkodzenie.



Loading Flash movie...