This is the company logo Skip to Navigation |  Skip to Content

Złamanie typu Collesa

   

    Złamania nasady dalszej kości promieniowej są często spotykane i stanowią 17-20% wszystkich złamań. Szacuje się, że występują one u 2 osób na 1000 w ciągu roku. Do tej grupy uszkodzeń zalicza się złamanie typu Collesa, które jest najczęściej spotykane w obrębie kości promieniowej (60%). Powstaje ono w mechanizmie upadku na wyprostowaną kończynę z wyprostowanym nadgarstkiem. Złamanie zlokalizowane jest około 2-3 centymetrów powyżej dalszego końca kości promieniowej i jest zwykle przemieszczone w kierunku grzbietowym i dopromieniowym. Daje to charakterystyczne bagnetowate ustawienie ręki (odwrócony widelec). W czasie urazu ręka podparta jest w pronacji przedramienia i wyproście nadgarstka. Takie ustawienie powoduje, że kość promieniowa ślizgając się wzdłuż kości księżycowatej, która działa tu jak klin, zepchnięta zostaje w kierunku grzbietowym. W połączeniu z kompresją wynikającą z upadku, po stronie grzbietowej kości dochodzi do ściskania, a po stronie dłoniowej – rozciągania. Ten moment sił doprowadza do złamania i często również przemieszczenia odłamów.


    Złamanie Collesa częściej powstaje u kobiet niż u mężczyzn. Z wiekiem siła potrzebna do jego wywołania maleje, co związane jest z osłabieniem warstwy korowej kości. Złamanie to jest również jednym z charakterystycznych złamań osteoporotycznych. U osób młodszych wymaga ono urazu większej energii i wówczas często obejmuje obszar stawowy. Złamanie Collesa może również być wieloodłamowe, co kwalifikuje je do leczenia operacyjnego. Ze względu na liczbę powikłań i częstość występowania stanowi istotny problem systemu leczenia.


Złamanie Collesa może być stabilne lub niestabilne. W pierwszym przypadku odłamy nie ulegają przemieszczeniu, a ustawienia powierzchni stawowych stawu promieniowo-nadgarstkowego oraz promieniowo-łokciowego zostają zachowane. Za stabilne złamanie uważa się również takie, które po repozycji nie ulega przemieszczeniu. Jeśli jednak odłamów jest wiele, zmieniają z czasem swoje położenie, nastąpiło duże kątowe zaburzenie pozycji kości promieniowej należy rozważyć

Częstość powikłań złamania Collesa przekracza 30% przypadków. Do najbardziej znanych należą:

- neuropatie nerwu pośrodkowego, łokciowego, promieniowego

- choroba zwyrodnieniowa stawu promieniowo-nadgarstkowego, promieniowo-łokciowego dalszego

- zaburzenia liniowego ustawienia kości

- zaburzenia zrostu

- uszkodzenia ścięgien mięśni

- przykurcz Volkmanna

- sztywność palców

- zespół ramię-ręka

- zespół algodystroficzny


Powyższe patologie powstają podczas prób repozycji, w czasie leczenia przez unieruchomienie (gips) lub w okresie odległym. Najczęściej zaburzenia wtórne są wynikiem nieprawidłowego ustawienia struktur kostnych po złamaniu (głównie kość promieniowa). Dlatego dbałość o przywrócenie prawidłowych relacji anatomicznych jest kluczowa w ich leczeniu. Siły odkształcające w czasie urazu prowadzą do przemieszczenia dalszej części kości promieniowej, zmieniając ustawienie powierzchni stawowej nadgarstkowej (dopromieniowo). Dodatkowo dochodzi do odchylenia kąta tej samej powierzchni w kierunku grzbietowym. Podczas złamania powstaje również skrócenie kości promieniowej. Wprowadza to tzw. dodatni wariant łokciowy, w którym kość łokciowa jest zbyt długa względem kości promieniowej. W tej sytuacji siły przenoszone poprzez przedramię na nadgarstek przechodzą na stronę łokciową, powodując przeciążenie po tej stronie na poziomie nadgarstka i kompleksu chrząstki trójkątnej. Wszystko to może prowadzić do pojawiania się dalszych powikłań.


Dodatkowo nowo tworząca się kostnina lub odłam złamania może wywierać ucisk na okoliczne struktury, wywołuje neuropatie czy prowadzi nawet do zerwania ścięgna mięśnia (zginacza dlugiego kciuka, zginacza głębokiego palca II).


W wyniku nadmiernego pobudzenia układu współczulnego może również dochodzić do zwłóknień i zespołów algodystroficznych. Te ostatnie często pojawiają się w wyniku zastosowania źle dopasowanego gipsu.


Funkcjonalnie powyższe zaburzenia powodują ograniczenia ruchomości nadgarstka i przedramienia. Dodatkowym objawem może być ból, który w znacznym stopniu utrudnia wykonywanie codziennych czynności.


Leczenie zachowawcze stosuje się przy złamaniach stabilnych. Wykonuje się wówczas redukcję zamkniętą odłamów i unieruchomienie przez okres 6-8 tygodni.


Leczenie operacyjne wskazane jest przy złamaniach niestabilnych, wieloodłamowych, przemieszczonych, stawowych. Zabieg wykonuje się zwykle kilka dni po urazie, po zmniejszeniu się obrzęku. Procedury stosowane przy zespoleniu wykorzystują: druty przezskórne, stabilizację zewnętrzna, otwartą redukcja ze stabilizacją wewnętrzną i płytą dłoniową lub grzbietową.


Rehabilitacja zarówno po unieruchomieniu jak i po zabiegu chirurgicznym obejmuje fazę ostrą (niepełny zrost) w czasie której stosuje się zabiegi zmniejszające ból i obrzęk oraz aktywujące sąsiadujące stawy i mięśnie. Stopniowo przechodząc do kolejnych etapów, działania fizjoterapeutyczne nacelowane są na odzyskiwanie ruchomości i wzmocnienie osłabionych grup mięśniowych. Końcowa faza to ćwiczenia czucia głębokiego oraz zręczności. Cały proces rekonwalescencji trwa zwykle od sześciu do dwunastu miesięcy.

Loading Flash movie...